Pierwsza strona
Warto wiedzieć

Anna Blażewicz

TECHNOLOGICZNE ASPEKTY DOSTĘPU DO INFORMACJI W ŚRODOWISKU ELEKTRONICZNYM


ROZDZIAŁ PIĄTY

KOMPRESJA OBRAZU

5.1 ZNANE METODY KOMPRESJI

Kompresja obrazu służy do zmniejszenia jego objętości. W wyniku tego procesu możliwe jest korzystanie z sieci, ponieważ czasy przesyłania dokumentów są stosunkowo krótkie i nie zniechęcają użytkowników oraz ogranicza się ilość miejsca potrzebna na ich przechowywanie. Kompresja obrazów jest procesem trudnym, gdyż każdy piksel jest zapamiętywany za pomocą określonej liczby bitów, które są przemieszane na danym obrazku, w zależności od jego kolorystyki [5]. Każdy piksel może więc mieć inny kolor. Trudno jest uporządkować takie wymieszane barwy. Aby dany obraz mógł być w przyszłości dokładnie odwzorowany trzeba zapamiętać pewne minimum informacji. Oznacza to kompresję bez straty danych (lossless). Jednak dużo lepsze wyniki osiąga się w wypadku zrezygnowania z części informacji (lossy). Jest to możliwe, ponieważ ludzkie oko z dużym trudem rozpoznaje ciemny punkt umieszczony obok jasnej powierzchni. Drobne różnice w odcieniach postrzegane są identycznie jak leżące bardzo blisko siebie punkty o różnych barwach, oko uśrednia dla nich kolory. Narząd wzroku nie nadąża również za szybko zmieniającymi się obrazami, oko uśrednia pojawiające się kolejne klatki. Informacje, których nasze oczy nie potrafią zauważyć, nie muszą być zapamiętane. Obecnie znane są następujące metody kompresji:
  • DCT (Discrete Cosinus Transformation) - algorytm wykorzystujący kodowanie metodą JPEG i MPEG. Obraz dzielony jest na bloki o wielkości 8x8 pikseli. Każdy blok jest analizowany przez algorytm ze względu na zmianę kolorów. Jeśli początkowy blok składa się z jednobarwnej powierzchni, to można go opisać za pomocą jednej wartości. Jeśli barwa zmienia się tylko trochę w obrębie bloku, potrzeba już więcej wartości w celu opisania tego bloku itd. Ponieważ wiele bloków jednego obrazu cechują jedynie niewielkie zmiany koloru, ilość niezbędnych informacji będzie zredukowana.
  • RLE (Run Length Encoding) - nadaje się jedynie do obrazów o niskiej intensywności zabarwienia. Dla jednokolorowych powierzchni nie będzie zapamiętany każdy piksel, lecz tylko wartość piksela i liczba następujących po sobie pikseli tego samego koloru, czyli jeśli np. czerwony kolor występuje 20 razy pod rząd to kodowany jest kolor czerwony raz razem z liczbą 20.
  • HUFFMANA - obraz jest analizowany ze względu na częstość występowania poszczególnych kolorów. Kolor występujący najczęściej otrzymuje najkrótszy kod, drugi otrzymuje drugi najkrótszy itd. Dzięki temu zmniejsza się ilość miejsca niezbędnego do zapamiętania.
  • DELTA - do kodowania filmów. Dla wielu sekwencji filmowych zmienia się jedynie mały wycinek obrazu. Jeśli np. na filmie obserwujemy jadącego rowerzystę, to tło pozostaje niezmienione. W metodzie kodowania Delta przesyła się jedynie różnice pomiędzy obrazem poprzednim a bieżącym. W tym przypadku jest tylko ten wycinek obrazu, który zmienił się z powodu jadącego rowerzysty.
  • FRAKTALNA - fraktal to twór podobny do samego siebie, to znaczy taki, że po jego dowolnym powiększeniu otrzymuje się zawsze podobny obraz, np. liście paproci albo płatka śniegu. Kompresja fraktalna nadaje się zarówno dla obrazów nieruchomych jak i obrazów ruchomych. Ideą fraktalnej kompresji obrazów jest znalezienie w danym obrazie fraktalnego wzorca i wyrażenie go za pomocą formuły matematycznej. W tym celu niezbędna jest gruntowna analiza obrazu, co sprawia że ten sposób kompresji jest wolniejszy niż kodowanie inną metodą. Jednak obrazy kodowane metodą fraktalną nawet przy wysokim współczynniku zagęszczenia rzędu 100, są bardzo dobre. Ze względu na jakość obrazu metoda ta znacznie przewyższa technologię JPEG.
  • LEMPELA-ZIVA - kompresja bez straty danych. Algorytm szuka takich samych sekwencji bajtów w oryginalnym pliku. Przykładowo w zdaniu: "pije Kuba do Jakuba" jest nią sekwencja liter "uba". Drugie pojawienie się tego ciągu liter algorytm zakodowałby jako odnośnik do pierwszego wystąpienia.
  • CCITT FAX - mechanizmy kompresujące do transmisji obrazów czarno-białych poprzez linie telefoniczne przy użyciu fax. Znane są następujące standardy: Grupy 3 i Grupy 4. CCITT posługuje się algorytmem kompresji Huffmana. Standard Grupy 4 jest bardziej wydajny i częściej używany szczególnie podczas wymiany aplikacji, natomiast standard Grupy 3 umożliwia wykrywanie błędów i jest używany przez większość maszyn typu fax.
  • QUADTREES - obraz jest dzielony na kilka różnych obszarów, z których każdy reprezentuje pojedynczy kolor (lub odcień szarości). Każdy z tych obszarów dzielony jest na następne dopóki podział jest kompletny (reprezentuje pojedynczy kolor lub osiągnięty został predefiniowany poziom podziału).

5.2 STANDARDY PLIKÓW GRAFICZNYCH

Pliki graficzne przechowywane są w postaci pikseli lub punktów i mogą być monochromatyczne, w odcieniach szarości lub w kolorze [34]. Istnieją następujące odmiany plików:
  • BMP - format BMP jest standardowym formatem bitmap w środowisku Windows i w systemie DOS. Zachowując pliki w tym formacie, można wybrać odmianę Microsoft Windows lub OS/2 oraz głębię pikseli - od 1 do 24 bitów. W przypadku obrazków 4- i 8-bitowych można ponadto skorzystać z kompresji Run-Length-Encoding (RLE). Kompresja ta jest bezstratna.
  • EPS (Encapsulated PostScript) - są rozpoznawane przez większość programów ilustracyjnych; w większości przypadków jest to format preferowany aplikacji.
  • FILMSTRIP - jest używany w animacjach i plikach wideo utworzonych przez program Adobe Premiere.
  • IFF (Amiga Interchange File Format) - używa się do pracy z Video Toasterem oraz przenoszenia obrazków do komputera Commodore Amiga i wczytywania pochodzącej z niego grafiki. Ponadto format ten jest obsługiwany przez programy malarskie do komputerów PC, w tym DeluxePaint firmy Electronics Arts; IFF jest najlepszym formatem eksportu do tego programu.
  • MACPAINT - jest powszechnie używany do przesyłania obrazków bitmapowych do aplikacji Macintosha. Aby obrazek bitmapowy mógł być zachowany w tym formacie, nie może być większy niż 576 x 720 pikseli.
  • PCX - opracowany przez firmę Z-Soft dla programu PC Paintbrush jest powszechnie używany w komputerach PC. Większość programów do PC obsługuje wersję 5 tego formatu. Pliki w wersji 3 nie obsługują specjalnych palet kolorów; z tego względu przy otwieraniu plików PCX wersji 3 paleta zostaje zignorowana, a używa się standardowej palety VGA.
  • PDF- jest używany przez program Adobe Acrobat, oprogramowanie firmy Adobe służące do elektronicznego publikowania, które pracuje na Macintoshu, w środowisku Windows, w UNIX-ie i w DOS-ie. Pliki PDF można oglądać za pomocą oprogramowania Acrobat Reader, umieszczonego w pakiecie Adobe Photoshop. Format PDF, korzystający z języka PostScript Level 2, może reprezentować zarówno grafikę wektorową, jak i bitmapy. Z punktu widzenia reprezentowania stron, strony PDF są identyczne ze stronami PostScriptu, jednakże pliki w formacie PDF mogą ponadto zawierać funkcje służące do elektronicznego wyszukiwania i poruszania się po dokumentach. Pliki PDF mogą na przykład zawierać odnośniki hipertekstowe i elektroniczne spisy treści.
  • PICT - szeroko używany przez aplikacje graficzne i do składu Macintosha jako format pośredni do przesyłania plików między aplikacjami. Format PICT wykazuje szczególną efektywność przy kompresowaniu obrazków zawierających duże obszary jednolitego koloru. Kompresja ta może okazać się wyjątkowo efektywna w przypadku obrazów zawierających duże obszary czerni i bieli. Zachowując obrazek RGB w formacie PICT, można zadeklarować rozdzielczość 16 bitów na piksel albo 32 bitów na piksel. Obrazki w skali szarości mogą mieć 2, 4 lub 8 bitów na piksel.
  • PIXAR - został opracowany specjalnie do wymieniania plików z komputerami PIXAR. Stacje robocze PIXAR są używane w najbardziej zaawansowanych zastosowaniach graficznych, takich jak używane w obrazowaniu trójwymiarowym i animacjach.
  • PIXELPAINT - pozwala otwierać pliki w aplikacjach graficznych PixelPaint oraz PixelPaint Professional na Macintoshu. Format PixelPaint jest dostępny jedynie dla obrazków w kolorze indeksowanym i w skali szarości.
  • SCITEX CONTINOUS TONE (CT) jest dostępny dla obrazków w trybie RGB, CMYK oraz w skali szarości. Komputerów Scitex używa się do zaawansowanego przetwarzania grafiki. Obrazki w formacie Scitex CT są plikami CMYK, często o ogromnych rozmiarach. Takie pliki są generowane przez skanery firmy Scitex. Pliki zachowane w formacie Scitex CT przez Adobe Photoshopa mogą być użyte do naświetlania klisz za pomocą rasteryzatora Scitex, który tworzy rozbarwienia za pomocą systemu rastrów opatentowanego przez firmę Scitex. System ten daje bardzo niewielkie zniekształcenia typu mory i jest często wymagany w druku profesjonalnym, np. przy drukowaniu kolorowych reklam w wielkonakładowych czasopismach.
  • TGA (Targa) został opracowany z myślą o systemach z kartą TrueVision, jest on powszechnie obsługiwany przez aplikacje graficzne systemu MS-DOS. Zachowując obrazek RGB w tym formacie, można wybrać głębię koloru.
  • GIF (Graphics Interchange Format) - definiuje protokół, który umożliwia niezależną sprzętowo, transmisję grafiki online. Obrazy są kompresowane metodą Lempela-Ziva. GIF definiuje strumienie danych, które składają się bloków i pod-bloków reprezentujących obraz wraz z niezbędnymi informacjami sterującymi pozwalającymi na dostarczenie obrazu na docelowe urządzenie wyjściowe. Nie ma on jednak możliwości wykrywania błędów.
  • PNG (Portable Network Graphics - "ping") - 24-bitowy format opracowany jako alternatywa dla formatu GIF; podobnie jak ten ostatni, jest on używany do wyświetlania obrazków w sieci World Wide Web i w serwisach interaktywnych. Format PNG zachowuje całą informację o kolorze, w celu zmniejszenia rozmiaru plików posługuje się algorytmem kompresji bezstratnej. Oferuje większą możliwość kompresji od GIF'a. Zachowując plik w formacie PNG, można wybrać opcję sukcesywnego pojawiania się obrazków sprowadzanych z sieci (kolejne przybliżenia wnoszą coraz więcej szczegółów).
  • TIFF (Tagged Image File Format) - jest używany do wymieniania plików między aplikacjami i platformami komputerowymi. Format TIFF obsługuje kompresję LZW - algorytm kompresji bezstratnej, nie powodującej utraty szczegółów obrazka. TIFF oparty jest na koncepcji tagów. Tagi dostarczają informacji na temat obrazu, jeden z nich jest wskaźnikiem do całego obrazka. Są to informacje dotyczące typu kompresji, rozmiaru, kolejności bitów, oraz autora, daty i oprogramowania źródłowego. TIFF 5.0 definiuje 45 tagów. TIFF jest standardem szeroko używanym jednak zawiera wiele różnych wersji i tagów, co często stanowi problem.
  • PHOTOCD - format zdefiniowany przez Kodaka dla cyfrowego przechowywania obrazów o wysokiej jakości.
  • JPEG (Joint Photographic Expert Group) - umożliwia zarówno stratną jak i bezstratną kompresję danych, jednak ta pierwsza daje dużo lepsze rezultaty. Stopień straty danych jest kontrolowany poprzez ustawienie parametrów zdefiniowanych w specyfikacji JPEG. Algorytm kompresji zastosowany w formacie JPEG to DCT (Discrete Cosinus Transformation). Standard JPEG został dokładnie opisany poniżej.
  • PLIKI BEZ FORMATU - można przenosić między aplikacjami i platformami komputerowymi. Plik bez formatu składa się ze strumienia bajtów opisujących informacje o kolorach. Każdy piksel jest opisany binarnie; 0 oznacza czerń, a 255 - biel. Można zadeklarować rozszerzenie nazwy pliku dla Windows, Macintosh'a oraz informacje nagłówkowe. Obrazek można zachować z formacie z przeplotem i bez przeplotu. W pierwszym przypadku wartości kolorów (na przykład czerwony, zielony i niebieski) są zapisywane sekwencyjnie. Wybór zależy od wymagań aplikacji docelowej, w której plik ma być otwierany.

5.3 STANDARD JPEG

JPEG (Joint Photographic Expert Group) [21,34] powszechnie wykorzystywany do wyświetlania zdjęć kolorowych i w odcieniach szarości oraz innych obrazków z płynnymi przejściami tonów w dokumentach HTML (hypertext markup language) w sieci WWW i innych serwisach online. JPEG wykorzystuje algorytm kompresji, który identyfikując i pomijając dane nieistotne dla poprawnego wyświetlenia obrazka zmniejsza rozmiar pliku. Otwarcie obrazka JPEG powoduje automatyczne rozpakowanie go. Ponieważ pewne dane są pomijane, algorytm JPEG jest zwany stratnym. Oznacza to, że obrazek raz skompresowany nie będzie po rozpakowaniu identyczny z oryginałem. Użyteczną własnością formatu JPEG jest możliwość uzyskiwania różnych wielkości strat obrazu w wyniku zmiany parametrów kompresji. Większy stopień kompresji powoduje obniżenie jakości obrazka, natomiast mniejszy ma lepszą jakość. W większości przypadków obrazek po skompresowaniu w najlepszej jakości będzie nie do odróżnienia od oryginału. Zachowując plik w formacie JPEG, podaje się pożądaną jakość i stopień kompresji obrazka. Istnieje zależność między jakością obrazka a stopniem kompresji; obrazek o jakości maksymalnej będzie słabiej skompresowany (czyli zajmie więcej miejsca na dysku) niż obrazek o niskiej jakości. Ponadto można zapisać obrazek w formacie progresywnym podając pożądaną liczbę przybliżeń. Ten format umożliwia wyświetlanie obrazka sprowadzanego z sieci za pomocą przeglądarki WWW zdefiniowanych przybliżeń, z których każde następne wnosi coraz więcej szczegółów - aż do sprowadzenia całości. Jednakże format progresywny JPEG wymaga więcej pamięci RAM do oglądania i nie jest obsługiwany przez wszystkie sieciowe przeglądarki. Format JPEG może być kodowany w dwóch odmianach: CMYK lub RGB. Te obrazy, które mają być umieszczone na sieci powinny zawsze być kodowane w formacie RGB lub odcieniach szarości.
Porównując JPEG z GIFem, ten pierwszy w kompresji jest znacznie lepszy Potrafi bowiem dokonać kompresji w stosunku 20:1 do kolorowego oryginału. Ponadto w porównaniu do GIF'a kompresuje w wielu przypadkach 4 razy lepiej. Kompresowane kolory mogą osiągać wartość do 24-bitów na jeden piksel. JPEG nie jest jednak w stanie zastąpić GIF'a we wszystkich przypadkach. Dla niektórych typów obrazów GIF osiąga dużo lepsze rezultaty pod względem jakości oraz objętości plików. JPEG nadaje się bardziej do obrazów kolorowych i w odcieniach szarości o dużej liczbie kolorów, czyli np. do skanowanych fotografii. Wszystkie płynne przejścia w kolorach takie jak rozjaśnienia czy cienie będą lepiej reprezentowane w formacie JPEG. Format GIF natomiast jest znacznie lepszy w kompresji tekstu, obrazów w kilku kolorach, wzorów i prostych rysunków posiadających ostre różnice w kształtach. Ponadto można go z powodzeniem stosować do kompresji obrazków, które są małe i nie są zdjęciami. Kompresuje je lepiej pomimo, że jest to kompresja bezstratna. Im bardziej obrazy są skomplikowane tym lepiej zostaną przedstawione w formacie JPEG. GIF dobrze kompresuje dobrze także obrazy w odcieniach szarości do 256 kolorów. Biało-czarne obrazy nigdy nie powinny być kompresowane w formacie JPEG. Na potwierdzenie tej teorii poniżej zostaną przedstawione przykładowe rysunki.



Rys. 5.1a Kolorowy JPEG


Rys. 5.1b Kolorowy PNG


Rys. 5.2a JPEG w 256 odcieniach szarości


Rys. 5.2 b GIF w 256 odcieniach szarości


Rys. 5.3a JPEG biało-czarny


Rys. 5.3b GIF biało-czarny

Lewa kolumna przedstawia obrazy JPEG, natomiast prawa PNG i GIF. Jak widać w wyglądzie obrazów nie ma żadnej różnicy, jednak te same obrazki, w dwóch różnych formatach zajmują inną ilość miejsca na dysku. Tabela 5.1 przedstawia rozmiary poszczególnych obrazków.

Tab. 5.1 Wielkość obrazków

typ obrazka/rozmiar [bajty]

JPEG

GIF

PNG

kolorowy pejzaż

432 088

X

854 376

obrazek w 256 odcieniach szarości

23 361

103 088

X

obrazek czarno-biały

17 376

2 127

X


Ponieważ kolorowy obrazek był skanowany z 24-bitową głębią kolorów, nie można go było zapamiętać w formacie GIF, który dopuszcza tylko 256 kolorów. Dlatego został on przedstawiony w alternatywnym do GIF'a formacie PNG. Z przedstawionej tabeli wynika fakt, iż obrazy kolorowe najlepiej przechowywane są w formacie JPEG. Również tak jest w przypadku obrazka w 256 odcieniach szarości. GIF także dobrze go kompresuje, jednak tu osiąga gorsze wyniki. Wynika to z faktu, iż powyższy obraz jest również fotografią z płynnymi przejściami kolorów, a nie ostrymi, jednolitymi powierzchniami. Natomiast ostatnia pozycja przedstawia obraz czarno-biały i widać wyraźnie, iż znacznie lepszy, bo aż siedmiokrotnie jest format GIF.
Nieskompresowane obrazy kolorowe są przedstawiane za pomocą 24-bitów na piksel. Najlepsza bezstratna kompresja to 2:1. Natomiast współczynnik kompresji JPEG wynosi od 10:1 aż do 20:1 bez widocznej straty w obrazie. W kompresji o współczynniku 30:1 do 50:1 są już widoczne małe defekty. Dla porównania współczynnik kompresji GIF wynosi 3:1. Ponieważ ludzkie oko jest bardziej wrażliwe na jasne odcienie, kompresje obrazów kolorowych są lepiej reprezentowane od obrazów szarych. Nieskompresowane obrazy w odcieniach szarości są reprezentowane w postaci 8 bitów na piksel, dlatego współczynnik kompresji jest dużo niższy i wynosi 5:1. Jednak próg widocznych błędów jest także zależny od typu obrazka.
Na rynku informatycznym istnieje wiele różnych narzędzi kompresujących. Większość z dostępnego oprogramowania kompresującego JPEG pozwala na wybór parametrów kompresji. Jednak 'jakość 95' (Q 95) nie oznacza 95% zatrzymanej informacji. Wskaźniki jakości nie są takie same w poszczególnych programach. Te, które zostaną omówione poniżej odnoszą się do oprogramowania IJG JPEG. By zachować dobrą jakość obrazów kolorowych najlepszym wyjściem jest standardowa kompresja Q 75. To jest najniższa z dopuszczalnych kompresji, przy której nie widać strat w obrazie. Najwyższą granicą z dopuszczalnych jest Q 95, ponieważ zdefiniowanie jakości równej Q 100 prowadzi do powstania pliku 2 lub 3 razy większego od Q 95, przy takiej samej jakości. W celu stworzenia bardzo małego pliku (np. jako indeksu) nie jest potrzebna dobra jakość obrazu, więc wystarczą ustawienia Q 5-Q 10.
Po skompresowaniu JPEGa trzeba go gdzieś oglądać. Sprzęt do wyświetlania obrazów kolorowych jest zróżnicowany. Standardowy to ten, który wyświetla obrazy mające 24-bity na piksel. Jednak istnieją również monitory 8-bitowe, wyświetlające 256 kolorów. Wtedy, by wyświetlić kolorowy obraz, komputer musi wybrać odpowiedni zbiór reprezentatywnych kolorów i odwzorować je na obraz. Ten proces jest zwany kwantyzacją kolorów. Kwantyzacja jest procesem stratnym. Ma ona dużo większy wpływ na końcowy wygląd obrazu niż proces kompresji (z wyjątkiem obrazów JPEG o bardzo niskich ustawieniach jakościowych). Chociaż JPEG jest dobrym standardem reprezentacji obrazów, jednak przy słabym sprzęcie czas wyświetlenia i jakość obrazu jest w dużym stopniu ograniczona przez działanie algorytmów kwantyzacji. Ponieważ maksymalna liczba kolorów w formacie GIF wynosi 256, to jest on dużo szybszy w wyświetlaniu od formatu JPEG. Jednak jest to również jego wadą. Jeśli został skwantowany z innym zbiorem kolorów niż, ten który jest dostępny na danym sprzęcie, to trzeba będzie zastosować ponownie proces kwantyzacji, w celu zredukowania liczby kolorów, co przeważnie powoduje powstanie obrazu o dużo gorszej jakości. Standard JPEG proponuje dużo lepsze rozwiązanie dla obrazów, których jakość obrazu jest inna od możliwości sprzętowych. Obrazy JPEG mogą być tak skwantyzowane, by dokładnie dopasować się do możliwości danego komputera. Obecnie monitory są 24-bitowe, co przy obrazkach GIF, które mogą zapamiętać tylko 256 kolorów jest w dużej mierze niewykorzystywane.
Dlatego, by polepszyć obrazek i zmniejszyć jego zajętość w niektórych przypadkach konwertuje się plik GIF do JPEGa. Jednak JPEG po konwersji z GIF'a nigdy nie będzie tak dobry jak JPEG stworzony z prawdziwych 24-bitowych kolorów. By uzyskać dobrą jakość obrazu przetworzonego, co najmniej tak dobrego jak GIF oryginalny trzeba pamiętać o tym, iż nigdy nie konwertuje się obrazów, dla których JPEG miałby gorszą jakość, nie konwertuje się również obramowanych obrazów. Ponadto potrzebna jest znajomość pochodzenia GIF'a ponieważ nie powinno się konwertować obrazów, które już wcześniej były konwertowane. Powinno się także porównać rozmiar obu plików, ponieważ niekoniecznie plik JPEG musi być mniejszy.
Podczas każdej kompresji plik traci na swej jakości. Trzeba więc minimalizować ilość generacji JPEG'a w celu uzyskania ostatecznej jego wersji i zawsze przechowywać oryginalną jego wersje w celu dokonywania ewentualnych poprawek. Istnieje kilka operacji, które można wykonywać bez strat. Należy do nich między innymi możliwość rotacji obrazów JPEG.
Ostatnim aspektem dającym duże możliwości przy umieszczaniu grafiki na stronach WWW jest jej optymalizacja [32]. Można wyróżnić następujące zasady.
Dithering jest to technika, która pozwala na uzyskanie większej liczby kolorów, niż jest w rzeczywistości. Odbywa się to jednak kosztem wielkości pliku. Bardziej opłaca się przechowywać GIF'a bez ditheringu w 128 kolorach niż w 64 z ditheringiem. Gdy chcemy zamienić go na format JPEG należy ujednolicić sąsiednie kolory w pliku GIF (zrezygnować z ditheringu), w celu uzyskania lepszych efektów i mniejszej objętości pliku.
Kolejnym czynnikiem, który można optymalizować są animacje. Do animacji na stronie WWW nadaje się tylko GIF. Program, który najlepiej optymalizuje animacje to GIF Movie Gear. Pozwala on na automatycznie zmniejszenie liczby kolorów na wszystkich klatkach animacji, a także na zapisanie informacji w formie różnic między kolejnymi klatkami, co umożliwia największe oszczędności w wielkości pliku.
Przy tworzeniu strony trzeba również zastanowić się, które części najlepiej skompresować za pomocą GIF'a, a które za pomocą JPEG'a. Optymalne "pocięcie" grafiki pozwala na duże oszczędności, a efekt miksowania 24-bitowych JPEGów z 16-bitowych GIFów jest w większości przypadków bardzo dobry zarówno pod względem wielkości plików jak i ich jakości.
Najbardziej popularnymi formatami obrazów umieszczanymi na sieci są: GIF, JPEG oraz PNG.

Początek strony  |   Spis treści   |   Poprzednia strona   |   Następna strona